มนุษย์ดักฝัน

บนโลกนี้มีคนบางประเภทที่มีวิธีการแสดงออกซึ่งความรักและความห่วงใยแบบแปลกๆ เราขอเรียกคนเหล่านี้ว่า มนุษย์ดักฝัน

เมื่ออายุ 19 ฉันพูดว่า ฉันอยากได้ทุนไปเรียนออกแบบแสงที่แคนาดา มนุษย์ดักฝันบอกฉันว่า มันไม่มีทุนอะไรแบบนี้หรอก ใครเขาจะออกเงินให้ไปเรียนด้านละครเวทีกัน

เมื่ออายุ 22 ฉันพูดว่า เมื่อฉันเรียนจบ ฉันจะเลี้ยงดูตัวเองให้ได้ด้วยอาชีพนักออกแบบแสง มนุษย์ดักฝันบอกฉันว่า ฉันควรจะหาอาชีพอื่นสำรองไว้บ้าง ฉันไม่รู้จักใครที่แคนาดา ใครเขาจะจ้างฉัน

เมื่ออายุ 25 ฉันพูดว่า ฉันได้รับโอกาสร่วมงานกับหนึ่งในบริษัทละครเวทีที่ใหญ่ที่สุดในแคนาดา มนุษย์ดักฝันบอกฉันว่า จะมีคนเก่งๆในนั้นเยอะ และคงมีการแข่งขันสูง ฉันไม่ควรไว้ใจเพื่อนร่วมงานและระวังตัวเองไว้เยอะๆ

มนุษย์ดักฝันผู้หวังดี

เมื่ออายุ 27 ฉันพูดว่า ฉันอยากสอนหนังสือและทำงานออกแบบไปด้วย ฉันตั้งใจจะใช้ชีวิต 6 เดือนที่ประเทศไทย และอีก 6 เดือนที่แคนาดา มนุษย์ดักฝันบอกฉันว่า มันจะเป็นไปได้ยังไง ไม่มีมหาวิทยาลัยไหนเขาจะยอมหรอก

มนุษย์ดักฝันผู้แสนห่วงใย กลัวฉันผิดหวัง

เมื่ออายุ 28 ฉันพูดว่า ฉันจะทำโปรแกรมแลกเปลี่ยนระหว่างมหาวิทยาลัยให้สำเร็จ ฉันพูดถึงโปรเจคมากมายในหัวที่จะเปิดโอกาสให้นักศึกษาได้เรียนรู้มากขึ้น มนุษย์ดักฝันบอกฉันว่า อย่าไฟแรงจนเกินไป เพราะฉันไม่เคยทำงานประจำมาก่อน ฉันไม่รู้ระบบภายใน ให้ก้าวไปสั้นๆ ทีละนิด จะได้อยู่ยาวๆ ไม่เกินหน้าเกินตาคนอื่น

ปัจจุบัน มนุษย์ดักฝันยังทำหน้าที่อย่างเคร่งครัด เหมือนเดิม อยู่ที่เดิม ไม่เปลี่ยนแปลง คำชื่นชมเดียวที่ฉันได้จากมนุษย์ดักฝันคือ

“เธอโชคดีจัง”

Leave a Reply