กลัวอะไร

“ไปสักมาเจ็บมั้ย ไม่เจ็บหรอ”

Tattoo word Nowนี่คือคำถามที่เราได้รับบ่อยๆ
เรามักจะตอบไปว่า “เจ็บ แต่ตอนนี้ก็ไม่เจ็บแล้ว”
ซึ่งบางทีจะฟังเหมือนกวนตีน แต่นั่นคือความจริง เพราะตอนสักก็เจ็บจริง แต่มันก็หาย ตอนนี้ก็จำอาการเจ็บนั้นไม่ได้แล้วว่าเจ็บยังไง แต่ที่รู้คือรอยสักสวยงามที่เราต้องการมันยังคงอยู่ อันนี้คือสิ่งที่้เราจำได้มากกว่าความเจ็บ

หลายครั้งก่อนลงไปว่ายน้ำ จะหันไปชวนป่าป๊า และทุกทีป๊าก็จะบอกว่า “ไม่เอา หนาว” ซึ่งทำให้ฉันเกิดลังเลใจมาแว่บนึง บางครั้งก็ล้มเลิกความตั้งใจซะดื้อๆ แต่พอมาคิดต่อ …เอ้อ หนาวแล้วไง หนาวได้ มันก็หายหนาวได้นี่หว่า ที่น่ากลัวกว่าหนาวคือ ร่างกายที่อ่อนแอและเซลลูไลท์ที่ต้นขา พอว่ายน้ำเสร็จขึ้นมา ป่าป๊าถามว่า หนาวมั้ย
?

“ก็หนาว แต่ก็ได้ว่าย” ฉันตอบ

ประเด็นที่จะพูดคือ ความกลัวมันเป็นธรรมชาติของมนุษย์ แต่บางทีเราไปกลัวผิดที่ผิดทาง พอกลัวแล้วก็หยุดอยู่เท่านั้น
หลายๆครั้งที่เราเกิดกลัวที่จะทำอะไรขึ้นมา แล้วมาคิดต่อว่า ที่กลัวน่ะ กลัวอะไร แล้วถ้าสิ่งที่กลัวมันเกิดขึ้น แล้วยังไง worst-case scenario คือยังไง เอาเข้าจริงๆ มันไม่เห็นจะมีอะไรร้ายแรงเลย


ช่วงนี้เนื่องจากเพิ่งย้ายเมืองมา เลยเกิดความเปลี่ยนแปลงในชีวิตค่อนข้างเยอะ ตอนนี้เลยว่างงานและเกิดอาการเซ็งๆอยู่หน่อยๆ ซึ่งจะว่าไปทุกอย่างก็เป็นไปตามแผนที่วางไว้ เวบไซต์ก็ทำเสร็จตามกำหนด หารีเสิร์ชคณะละครที่นี่ก็ทำแล้ว อีเมลก็เพิ่งส่งไป ด้านการเงินก็ยังพอประทังชีวิต มีเก็บเผื่อไว้ 2-3 เดือนเพราะรู้ว่าช่วงย้ายเมืองมาแรกๆจะไม่มีรายได้ ทีนี้แม้เราจะคิดมารอบคอบ แม้เราจะวางแผนมาอย่างดี แต่ก็อดกังวลใจกับสิ่งที่ิอยู่เหนือความควบคุมเราไม่ได้อยู่ดี แล้วอยู่ๆ ชีวิตกลับเข้าลูปเดิมเฉ๊ยย นั่งดูเฟสบุ้คทั้งวันทั้งคืน อ่านข่าวบันเทิง และ….กำลังจะเริ่มดูซีรีย์….

พอ! ฉันจะไม่กลับไปตรงนั้น เพราะมันออกมายาก

ชีวิตฉันต้องแอคทีฟ ฉันจะมาเล่นบท passive รอคอยโอกาสไม่ได้ เลยตัดสินใจตัดไฟแต่ต้นลม เอาตัวออกจากบ้าน ออกจากหน้าออกจากจอ ออกไปเดินป่าเดินเขาซะหน่อย

อาทิตย์ที่แล้วเลยได้เดินกันจ้าละหวั่น

kananaskis
Kananaskis, Alberta, Canada

และนี่คือสิ่งที่ได้พบ

  • ภูเขา ทำให้เรารู้ว่า เราตัวเล็กนิดเดียว
  • ขนาดตัวเรายังเล็กนิดเดียว ปัญหาของเรายิ่งโคตรจะเล็กเข้าไปใหญ่
  • การเดินทางไกล แม้มันจะเหนื่อย แต่พอพัก มันก็หาย
  • สิ่งที่ไม่หาย คือประสบการณ์ที่ได้เดินและภาพวิวตรงหน้า
  • สิ่งที่น่ากลัวกว่าความกลัว คือการไม่กล้ายอมรับว่าเรากลัว
  • สิ่งที่น่ากลัวไปยิ่งกว่าการไม่ยอมรับว่าเรากลัว คือการไม่รู้ตัวว่ากลัว
  • สิ่งที่น่ากลัวที่เกิดขึ้นจากการไม่รู้ตัว คือการสร้างเกาะกำบังให้ตัวเอง
  • หลายๆครั้ง เราสร้างเกาะกำบังได้ดี หนาแน่น และแยบยล จนตัวเราเองก็จับไม่ได้ไล่ไม่ทัน

ตอนย้ายมาแคนาดาแรกๆได้รับคำแนะนำจากหญิงเปรี้ยววัย 60 กว่าว่า ถ้าคิดถึงบ้าน ให้ออกไปเดินเล่น ถ้าเหงา ให้ออกไปเดินเล่น ถ้าเครียด ก็ให้ออกไปเดินเล่น นางบอกว่า เพราะการขังตัวเองอยู่ในห้อง มันไม่เกิดอะไรขึ้น อย่างน้อยออกมาเดินก็ได้เห็นคน ได้เห็นถนน ได้เดิน ซึ่งตอนแรกมันก็ฝืนๆอ่ะนะ คือคนมันกำลังห่อเหี่ยว มันไม่มีกะจิตกะใจอาบน้ำแต่งตัว ออกไปข้างนอก แต่พอฝืนทำได้ 3-4 ครั้ง ก็เริ่มเห็นผล … มันจริงนะ …อยู่ในห้อง/ในบ้าน ชีวิตมันไม่เกิดอะไรขึ้น

สุดท้ายการออกไปข้างนอกไม่ได้ให้คำตอบฉัน แต่กลับให้คำถามมามากมาย หนึ่งในนั้นคือ ฉันกลัวอะไร

 

Leave a Reply