shadow

ชีวิตคนอื่นง่ายเสมอ

เมื่อเดือนที่แล้วมีนักศึกษามาขอสัมภาษณ์ชีวิตคนละคร เป็นการสัมภาษณ์ที่มาได้จังหวะ เพราะอยู่ในช่วงท้อแท้เล็กๆ พอต้องมาตอบคำถามก็เหมือนได้ทบทวนตัวเองไปในตัว ในระหว่างสัมภาษณ์ ชีวิตฉันช่างฟังดูดี น่าตื่นเต้น สนุกสนานไปทุกสิ่งอัน จนมาถึงคำถามหนึ่งว่า พบอุปสรรคหรือปัญหาอะไรบ้างในเส้นทางอาชีพนักออกแบบแสง

พอมานั่งคิดๆดู อุปสรรคมันก็มากมายเหลือคณานับ เพียงแต่ว่าเราไม่ค่อยได้พูดถึง/เขียนถึงเท่าไหร่ เพราะเอาเข้าจริงๆแล้ว เวลาเราลำบากสุดๆ มันไม่มีเวลามาบ่น มาท้อหรอก เพราะต้องคอยแก้ปัญหาทุกวินาที วันๆใช้สมองไปกับการหาทางเอาตัวรอด เวลาทั้งหมดที่มีจะถูกทุ่มเทลงไปกับการทำงาน

ทีนี้พอเราไม่ได้โพสต์ฟูมฟายลงโซเชียลเน็ตเวิร์ค คนก็เหมารวมกันไปว่าเราชีวิตดี ซึ่งก็เข้าใจได้ แต่ปัญหามันมีอยู่ว่า เมื่อครั้นเราพร้อมจะระบายความรู้สึกให้เพื่อนฟัง กลับกลายเป็นว่าเพื่อนไม่เชื่อ

เอ๊า…

คำปลอบโยนอย่างมักง่ายจึงบังเกิด

“ชีวิตแกดีจะตาย ทำไมไม่รู้จักมองคนที่เขาลำบากกว่าบ้าง”

ผิด! เพราะชีวิตมันไม่ใช่เรื่องของการเปรียบเทียบ การที่ฉันตั้งมาตรฐานของชีวิตฉันไว้ ณ จุดหนึ่ง แล้วยังไปไม่ถึง นั่นแปลว่า ฉันล้มเหลวในการไปถึงเป้าหมายของฉัน มันไม่เกี่ยวกับว่า ชีวิตคนอื่นจะเป็นยังไง คนละประเด็นกันจ้ะ

“ไม่เป็นไรหรอก ใครๆเขาก็เป็นกัน แกคิดมากไปเอง”

การตอบแบบนี้ไม่ได้เป็นการปลอบใจ แต่เป็นการบอกเป็นนัยยะว่า ขี้เกียจฟัง แล้วอยากตัดบทให้จบๆไป

และสุดท้ายที่ร้ายแรงที่สุดคือ

“แกเป็นคนมีความสามารถ ทำอย่างอื่นได้ตั้งเยอะแยะ ทำไมไม่ทำอันนั้น ทำไมไม่ทำอันนี้”

เพราะนั่นเป็นการบอกให้เราล้มเลิกความตั้งใจและเป็นการบอกกลายๆว่า แกเป็นคนมีความสามารถนะ แค่มีไม่มากพอกับสิ่งที่แกอยากจะทำ เพราะงั้น ไม่ต้องไปทำมันหรอก เห็นมั้ย ง่ายจะตาย จบละ มีความสุขได้แล้วนะ เย่!

นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันไม่บ่น ไม่เล่าความทุกข์ใจให้ใครฟัง เพราะนอกจากจะไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นมาแล้ว ยังจะพาลทำให้อยากเลิกคบกับเพื่อนไปด้วย

โซเชียลเน็ตเวิร์คทำให้เราคิดไปเองว่า ชีวิตคนอื่นนั้นง่ายเหลือเกิน
หนังสือ How to ที่นิยมกันทำให้เราคิดไปเองว่า ถ้าทำทุกอย่างตามขั้นตอนจะทำให้แก้ปัญหาทุกสิ่งได้
การเข้าถึงข้อมูลง่าย ทำให้เราคิดไปเองว่า เรารู้แล้วซึ่งทุกสิ่งอย่าง

แต่สิ่งที่เราหลงลืมกันไปคือ มนุษย์ก็ยังเป็นมนุษย์ และชีวิตมีรายละเอียดมากกว่านั้น การตัดสินใจของคนแต่ละคนมีเหตุผลซ่อนอยู่มากมาย ที่แม้บางครั้งเจ้าตัวก็ไม่รู้

หากมีใครมาชวนฉันคุยเรื่องปัญหาชีวิต ฉันจะถามก่อนเสมอว่า “นี่คือต้องการระบาย หรือต้องการคำปรึกษา” อาจจะเป็นคำถามที่แปลก แต่ฉันว่า มันช่วยให้จุดประสงค์ของบทสนทนาชัดเจน แม้จะยังทำไม่ได้ทุกครั้งแต่ก็พยายามอยู่ เพราะฉันกลัวเหลือเกินว่าจะเผลอไปคิดว่า ชีวิตใครนั้นง่ายดาย

Leave a Reply