เท้าความละครคุก

เข้าไปทำละครในคุกปีนี้ ได้รู้จักกับเพื่อนใหม่เยอะขึ้นมาก เราหายไป 1 ปี พี่เก่าๆส่วนมากออกจากคุกไปแล้ว พี่ๆส่วนมากที่เข้ามาทำค่อนข้างเป็นหน้าใหม่ในวงการ (ทั้งวงการละครและวงการคุก) เลยต้องมีการปรับตัว ปรับใจ ปรับความคิดกันนิดหน่อย บวกกับพี่บางคนที่มีโอกาสทำละครเมื่อปีที่แล้ว แต่เกิดประสบการณ์เลวร้ายมา ก็ต้องมานั่งจูนกันใหม่ว่า ปีนี้เราจะอย่างนี้นะ ปีนี้เราจะโอเค

ขอเท้าความปีที่แล้วก่อนว่า คณะละครในคุกถูกยึดอำนาจโดยพี่นักโทษคนหนึ่ง ขอขนานนามว่า คุณวิศรุต

ปีก่อนหน้า(2016) คุณวิศรุตเข้ามาในฐานะนักแสดง คุณเขาค่อนข้างฉลาดหลักแหลม ถึงขั้นสมัครเข้าเรียนปริญญาเอกด้านกฎหมายได้ ในขณะที่อยู่ในคุก ตอนเขาเป็นนักแสดงก็มีปัญหากับผู้กำกับเล็กน้อย เป็นเรื่องอีโก้ ไม่เข้าใจวิธีการทำงานร่วมกันกับคนอื่น แล้วก็จะปกป้องตัวเองสูง แต่ ณ ตอนนั้นด้วยบทบาทที่ยังน้อย ก็ไม่เห็นว่าจะเป็นปัญหาอะไร

ทีนี้พอเข้าเลือกตั้งคณะกรรมการจัดการคณะละครเมื่อปีที่แล้ว(2017) เหล่าพี่นักโทษก็ไว้ใจในความภูมิฐาน คุณวิศรุตเลยได้เรืองอำนาจในฐานะผู้นำคณะ

อ่อ ลืมบอก งานนี้เป็นงานอาสา นักโทษส่วนใหญ่ที่เข้ามาทำ ก็มาทำด้วยใจล้วนๆ คล้ายๆการทำกิจกรรมในรร./มหาวิทยาลัยนั่นแหละ ทำก็ได้ ไม่ทำก็ได้ ไม่ได้มีผลให้ออกจากคุกเร็ว แต่บางทีถ้าทำแล้ว นักโทษมีพัฒนาการสูง ก็จะมีเอาผลงานเก็บเข้าพอร์ต ไว้รายงานต่อศาลว่า ฉันดีขึ้นแล้วนะ ฉันพร้อมจะออกสู่โลกแล้ว อะไรงี้

ในช่วงแรกๆคุณวิศรุตก็ไฟแรง จัดการระบบระเบียบต่างๆนานา ส่งอีเมลมาหาฉันอยู่หลายหน เพราะอยากพัฒนาอุปกรณ์ไฟ อยากจะซื้อมูฟวิ่งไลท์บ้าง อยากจะเปลี่ยนบอร์ดไฟใหม่บ้าง ทางเราก็มีจิตเมตตา ให้คำปรึกษาฟรี 

*ขอบ่นที อีงานที่ปรึกษาเนี่ยะ มันน่าระอาใจนัก ส่วนมากจะมาเนียนๆ “ขอถามหน่อยสิเธอ” เห็นใจฉันบ้าง ไอ้ความคิดเห็นหรือคำตอบที่ฉันให้ไป มันเหมือนจะง่าย แต่ก็ล้วนสั่งสมมาจากประสบการณ์ชีวิตและมันสมอง ซึ่งการดำรงชีวิตของฉันก็ต้องใช้เงินไง จ้างฉันเถอะ ความคิดฉันมีราคา

อ่ะ กลับมา ทางเราก็ให้คำปรึกษาไปอย่างเต็มที่ ก็แฮปปี้ดี คุยไปคุยมา เลยเถิดไปถึงงานออกแบบ คุณวิศรุตก็เกริ่นมาว่า อยากให้เรากลับมาทำแสงให้ แต่ยังไม่แน่ใจว่า ทีมที่เหลือจะเป็นใครบ้าง ผู้กำกับและนักออกแบบคนอื่นๆอาจจะไม่ใช่ชุดเดิม

3 เดือนให้หลัง พี่วิศรุตส่งอีเมลมา ความว่า “สวัสดีโป้ สรุปว่า เราได้นักออกแบบแสงแล้ว เราเลยอยากจะขอให้โป้ส่งแปลนไฟที่เคยทำมาแล้วมาให้หน่อย ในรูปแบบของไฟล์ vectorworks (ไฟล์เขียนแบบ 3D สำหรับออกแบบแสง) เพื่อที่นักออกแบบแสงของเราจะได้นำไปใช้ในการทำงาน”

ดีจัง ไม่จ้างฉัน แต่จะของานฉันไปก๊อปปี้ต่อ

เราเลยตอบไปอย่างสุภาพชนว่า งานเขียนแบบที่เราเขียนขึ้นมานั้น ถือเป็นงานลิขสิทธิ์ส่วนบุคคลที่สร้างสรรค์มาเพื่อตอบโจทย์โปรดักชันนั้นๆ เท่านั้น คงให้กันไม่ได้ แต่ไหนๆเธอก็จ้างนักออกแบบแสงแล้ว มันเป็นหน้าที่รับผิดชอบขั้นพื้นฐานที่นักออกแบบแสงจะต้องเขียนแบบของตัวเองขึ้นมา และทั้งนี้ทั้งนั้น โดยมารยาทแล้ว คุณได้ติดต่อฉันเอาไว้ล่วงหน้า ในกรณีที่จะไม่จ้างกัน ฉันเข้าใจได้ แต่ก็ควรจะบอกกันอย่างคนที่เจริญแล้วเขาทำกัน ไม่ใช่เงียบหายไปแล้วติดต่อกลับมาเมื่อต้องการความช่วยเหลือเท่านั้น

จบไป หลังจากนั้นก็ได้รับอีเมลแก้ตัวมากมายจากคุณวิศรุต แต่ไม่มีคำขอโทษใด เราเลยปล่อยผ่าน

และนี่ก็เป็นสาเหตุให้ไม่ได้กลับไปทำเมื่อปีที่แล้ว

แต่ก็นับเป็นการโชคดี เพราะกลายเป็นว่า เกิดหายนะครั้งใหญ่ ผู้กำกับมีความเหวี่ยง มีความบ้าบอ และไม่เข้าใจธรรมชาติของคนคุก คุณวิศรุตยึดอำนาจจัดการคนเดียวทุกอย่างและทำไม่ทันซักอย่าง ทำให้นักโทษคนอื่นๆโกรธเกรี้ยว และเกิดความโกลาหลอย่างหนักภายใน ผู้กำกับละครก็ไปทำอีท่าไหนไม่รู้ ถูกขึ้นบัญชีดำ ห้ามกลับเข้ามาในคุกอีก อันนี้คือช่วงก่อนละครจะเริ่มเล่นเลยด้วยซ้ำ ทำให้สเตจแมเนเจอร์ต้องรับช่วงต่อไปโดยปริยาย ส่วนคุณวิศรุตนั้นก็ถูกอัปเปหิออกจากคณะละคร (แต่ก็ยังไม่ได้ออกจากคุก) ห้ามเข้ามาข้องเกี่ยวกับโปรแกรมนี้อีก

ซึ่งเอาจริงๆก็แอบเสียดายนะ เราว่า คุณวิศรุตควรได้มีโอกาสอีกครั้ง อาจจะในฐานะลูกทีม มาดูว่าควรทำงานยังไงแบบไม่เผด็จการ เขาน่าจะเรียนรู้ได้ แต่ก็นะ พี่นักโทษเขาโหวตกันแล้ว เราก็ไปคัดค้านอะไรไม่ได้

และนั่นแล.. ส่งผลต่อเนื่องมายังปีนี้ ทัศนคติแย่ๆกับการทำละครเลยถูกฝังรากลึก พี่นักโทษหลายคนเข้ามาด้วยข้อกังขาเพราะได้ยินมาจากปีที่แล้ว หลายคนถูกเพื่อนลากกลับเข้ามา เพราะเพื่อนอยากจะให้พิสูจน์ว่า ทำละครเวทีมันไม่ได้แย่เสมอไป ยังดีที่มีพี่นักโทษเก่าที่เคยทำงานมาด้วยกันอยู่บ้าง มาคอยเสริมทัพ

ช่วงแรกๆของกระบวนการ เลยเป็นเรื่องของการปรับทัศนคติให้ตรงกัน รื้อระบบใหม่ทั้งหมด สร้างความไว้เนื้อเชื่อใจ สร้างมาตรฐานและความคาดหวังในการทำงานทั้งหมดใหม่

ปีนี้เลยได้ใช้พลังใจสูงมาก ตอนต่อๆไปที่จะเล่ามันก็จะจุ๊กจิ๊ก วุ่นวาย ทนฟังฉันบ่นหน่อยละกันนะ

เอาเป็นว่า ขันติธรรมที่พึงรักษาไว้ในการทำงานชิ้นนี้ ถ้าเปลี่ยนเป็นผลบุญได้ ฉันคงบรรลุโสดาบันไปแล้ว

No judgement, just acceptance

ตอนนี้กำลังอินกับการเล่นโยคะร้อน แม้ว่าตอนเริ่มเราจะอินกับราคามากกว่าตัวโยคะก็ตาม กล่าวคือ สมาชิกใหม่จ่าย 40 เหรียญเล่นได้ไม่จำกัด 40 วัน นั่นเท่ากับว่า ถ้าเราเพียรไปเล่นมันทุกวัน เราก็จะได้เล่นโยคะตกในราคาวันละ 25 บาท คุ้มกว่านี้มีที่ไหน แล้วสตูดิโออยู่ห่างจากบ้านไป สามนาทีถ้วน

เราว่า ฟ้าได้ส่งสิ่งนี้มาให้กับเราแล้วล่ะ

Continue reading “No judgement, just acceptance”

rake, leaves, fall, london, canada

เมาความสุข

หลังจากพยายามไปสองสามที ได้ความว่า ฉันไม่สามารถเล่นเฟสบุ้คได้ ถูกปิดแอคเคาท์ทั้งในเพจและส่วนตัว ทางเราก็ชราแล้วเลยไม่คิดสู้ ไม่ให้เล่นก็ไม่เล่น แค่นั้นแหละ ยอมง่ายดายเหลือเกิน

เลยเกิดกระแสความคิดใหม่ ด้วยแรงบันดาลใจจากเพื่อนๆว่า ลองเล่นอินสตาแกรมสิ Continue reading “เมาความสุข”

สวัสดีโซเชียล

ตัดสินใจกลับเข้าสู่โลกโซเชียลอีกครั้ง เพราะอยู่ๆก็นึกได้ว่า วันๆไม่ค่อยได้สื่อสารกับใครเลย นอกจากจะมีชนกลุ่มน้อยเข้ามาทักทายแบบถึงเนื้อถึงตัวทางไลน์บ้างอะไรบ้าง เอาจริงๆก็คิดอยู่นาน เพราะโลกของการไม่มีเฟสบุ้คนี้มันช่างดีเหลือเกิน

ตอนนี้มีเรื่องอยากแชร์มากมายเพราะช่วงที่ผ่านมาชีวิตผันเปลี่ยน ขึ้นสุดลงสุดแบบไม่เกรงใจเจ้าของเลย ในคราวไม่มีงานก็อ้างว้างจนซึมเศร้า พอมีงานทีก็มากระจุกกันอยู่ในช่วงเดียวกันจนแทบไม่มีเวลาหายใจ Continue reading “สวัสดีโซเชียล”

avocado seed on process of growing

อโวคาโด

avocado seed on process of growing

รูปประหลาดด้านบนเกิดจากความพยายามที่จะเพาะพันธุ์อโวคาโด อ่านเจอเลยอยากทดลองเล่น กินเสร็จเอาเมล็ดแช่น้ำ แต่ห้ามด้านบนเปียก เลยใช้ไม้จิ้มฟันเสียบคานกับปากแก้วเอาไว้ หน้าตาเลยออกมาเป็นสิ่งประดิษฐ์พิสดารอย่างที่เห็น แช่ไปสักพักเริ่มเห็นความพยายามของรากที่จะทะลุเปลือกแข็งหนาของเมล็ดออกมา ทีละเล็กทีละน้อย เปลือกที่ห่อหุ้มเริ่มเปิดทางให้รากสีขาวเส้นเล็กๆหยั่งตัวลงมาสู่น้ำ

2 อาทิตย์ผ่านไป รากเริ่มแข็งแรง เห็นพัฒนาการบางอย่างเกิดขึ้น เมล็ดอโวคาโดส่งก้านเล็กๆโผล่ขึ้นมาด้านบน แตกตัวออกเป็นใบ Continue reading “อโวคาโด”

blogging on website

On my way back to online world

ฉันกำลังจะกลับมา

สัญญิงสัญญากับตัวเองมาเนิ่นนานว่าอยากจะเขียนบล๊อกเป็นประจำทุกเช้าค่ำ แต่ก็ทำไม่ได้ซักที ไม่ใช่ว่าชีวิตยุ่งอะไรมากมายหรอกนะ แต่การเขียนแต่ละครั้งมันใช้เวลาพอสมควร กว่าจะตกตะกอนสิ่งที่จะเขียน เขียนแล้วแก้ แก้แล้วเรียบเรียง ไหนจะข้ออ้างอะไรมากมาย พอมีเวลามีกะจิตกะใจจะเขียน อยู่ๆก็อยากทำความสะอาดบ้านขึ้นมา อยู่ๆก็ต้องทดลองทำขนมปังสูตรนี้สูตรนั้นให้ได้ สรุปเลยไม่ได้เขียนซักที

แต่ครั้งนี้เราจริงจัง ขอประกาศกร้าวให้โลกรู้ว่า เราจะโพสต์บล๊อกสัปดาห์ละครั้ง (ทุกวันศุกร์) ประกาศกันไปดื้อๆอย่างนี้แล ถ้าไม่ทำจะได้รู้สึกละอายใจ Continue reading “On my way back to online world”

shadow

ชีวิตคนอื่นง่ายเสมอ

เมื่อเดือนที่แล้วมีนักศึกษามาขอสัมภาษณ์ชีวิตคนละคร เป็นการสัมภาษณ์ที่มาได้จังหวะ เพราะอยู่ในช่วงท้อแท้เล็กๆ พอต้องมาตอบคำถามก็เหมือนได้ทบทวนตัวเองไปในตัว ในระหว่างสัมภาษณ์ ชีวิตฉันช่างฟังดูดี น่าตื่นเต้น สนุกสนานไปทุกสิ่งอัน จนมาถึงคำถามหนึ่งว่า พบอุปสรรคหรือปัญหาอะไรบ้างในเส้นทางอาชีพนักออกแบบแสง Continue reading “ชีวิตคนอื่นง่ายเสมอ”

red high heel with best before date sign

ความฝันกับวันหมดอายุ

พอได้เห็นเพื่อนที่แคนาดาโพสต์เกี่ยวกับความเจริญในหน้าที่การงานของตน ก็รู้สึกยินดีกับเพื่อนเป็นอย่างยิ่ง เพราะนั่นก็เป็นหนึ่งในทางที่ฉันเคยฝันมาก่อนและรู้ว่ามันเหนื่อยแค่ไหนกว่าจะได้มา

ในบางครั้งก็ยากที่จะยอมรับว่า คนเราเปลี่ยนไปทุกนาที ตัวฉันเองก็เช่นกัน และรวมไปถึงความฝันของฉันด้วย แต่ความฝันบางอย่างมันติดแน่นฝังใจ แม้เราจะเดินไปถึงจุดที่เราเห็นแล้วว่า เป้าหมายที่ฝันใฝ่มันไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการแต่เพราะตอนฝันมันหอมหวาน ตอนเดินออกมาต้องตั้งคำถามอยู่หลายตลบว่า ฉัน move on หรือ give up กันแน่ Continue reading “ความฝันกับวันหมดอายุ”

lecture class at library

It’s all about attitude.

เมื่อวานไปศึกษาหาความรู้เรื่องการสมัครเป็นพลเมืองชาวแคนาดามา พอดีว่ามีจัดอบรมฟรีที่ห้องสมุด เลยเข้าไปฟังซักหน่อย

เจ้าหน้าที่พูดถึงกระบวนการการสอบให้ฟังว่า เมื่อเอกสารผ่านเรียบร้อยแล้ว ผู้สมัครจะได้รับอีเมล/จดหมายมานัดวันสอบ โดยให้เวลาประมาณ 1 เดือนในการเตรียมตัว พร้อมกับส่งลิงค์เอกสารที่ต้องอ่านเพื่อเตรียมสอบมาด้วย หากใครไม่สะดวกอ่านทางคอมพิวเตอร์ สามารถส่งจดหมายไปขอให้เขาส่งหนังสือมาให้ที่บ้านได้ ที่เขาไม่ส่งหนังสือมาเลยเพราะประเทศนี้เขารักธรรมชาติกัน อะไรไม่จำเป็นต้องใช้กระดาษ เขาก็พยายามเลี่ยง Continue reading “It’s all about attitude.”

กลัวอะไร

“ไปสักมาเจ็บมั้ย ไม่เจ็บหรอ”

Tattoo word Nowนี่คือคำถามที่เราได้รับบ่อยๆ
เรามักจะตอบไปว่า “เจ็บ แต่ตอนนี้ก็ไม่เจ็บแล้ว”
ซึ่งบางทีจะฟังเหมือนกวนตีน แต่นั่นคือความจริง เพราะตอนสักก็เจ็บจริง แต่มันก็หาย ตอนนี้ก็จำอาการเจ็บนั้นไม่ได้แล้วว่าเจ็บยังไง แต่ที่รู้คือรอยสักสวยงามที่เราต้องการมันยังคงอยู่ อันนี้คือสิ่งที่้เราจำได้มากกว่าความเจ็บ Continue reading “กลัวอะไร”