rake, leaves, fall, london, canada

เมาความสุข

หลังจากพยายามไปสองสามที ได้ความว่า ฉันไม่สามารถเล่นเฟสบุ้คได้ ถูกปิดแอคเคาท์ทั้งในเพจและส่วนตัว ทางเราก็ชราแล้วเลยไม่คิดสู้ ไม่ให้เล่นก็ไม่เล่น แค่นั้นแหละ ยอมง่ายดายเหลือเกิน

เลยเกิดกระแสความคิดใหม่ ด้วยแรงบันดาลใจจากเพื่อนๆว่า ลองเล่นอินสตาแกรมสิ Continue reading “เมาความสุข”

blogging on website

On my way back to online world

ฉันกำลังจะกลับมา

สัญญิงสัญญากับตัวเองมาเนิ่นนานว่าอยากจะเขียนบล๊อกเป็นประจำทุกเช้าค่ำ แต่ก็ทำไม่ได้ซักที ไม่ใช่ว่าชีวิตยุ่งอะไรมากมายหรอกนะ แต่การเขียนแต่ละครั้งมันใช้เวลาพอสมควร กว่าจะตกตะกอนสิ่งที่จะเขียน เขียนแล้วแก้ แก้แล้วเรียบเรียง ไหนจะข้ออ้างอะไรมากมาย พอมีเวลามีกะจิตกะใจจะเขียน อยู่ๆก็อยากทำความสะอาดบ้านขึ้นมา อยู่ๆก็ต้องทดลองทำขนมปังสูตรนี้สูตรนั้นให้ได้ สรุปเลยไม่ได้เขียนซักที

แต่ครั้งนี้เราจริงจัง ขอประกาศกร้าวให้โลกรู้ว่า เราจะโพสต์บล๊อกสัปดาห์ละครั้ง (ทุกวันศุกร์) ประกาศกันไปดื้อๆอย่างนี้แล ถ้าไม่ทำจะได้รู้สึกละอายใจ Continue reading “On my way back to online world”

Layers of blue

Layers of Blue

Layers of Blue

Nature is the greatest artist. This is how I want to teach my design class. I wish I could bring students here. I want them to see it with their own eyes, experience it with their own feeling.

กลัวอะไร

“ไปสักมาเจ็บมั้ย ไม่เจ็บหรอ”

Tattoo word Nowนี่คือคำถามที่เราได้รับบ่อยๆ
เรามักจะตอบไปว่า “เจ็บ แต่ตอนนี้ก็ไม่เจ็บแล้ว”
ซึ่งบางทีจะฟังเหมือนกวนตีน แต่นั่นคือความจริง เพราะตอนสักก็เจ็บจริง แต่มันก็หาย ตอนนี้ก็จำอาการเจ็บนั้นไม่ได้แล้วว่าเจ็บยังไง แต่ที่รู้คือรอยสักสวยงามที่เราต้องการมันยังคงอยู่ อันนี้คือสิ่งที่้เราจำได้มากกว่าความเจ็บ Continue reading “กลัวอะไร”

deactivate facebook, no facebook sign/symbol

ชีวิตที่ไร้เฟสบุ้ค

ห่างหายจากโซเชียลมีเดียไปเกือบ 3 เดือนเต็ม ด้วยเหตุผลง่ายๆคือ อยู่ๆก็เบื่อขึ้นมาซะงั้น ที่เบื่อสุดคือเบื่อตัวเอง เบื่อที่เสียเวลาไปวันละหลายๆชั่วโมงกับการเช็คเฟสบุ้ค

ความอึดอัดที่ค่อยๆก่อร่างสร้างตัวขึ้นจากโซเชียลมีเดีย มันเริ่มทับถมและรุกรานเข้ามาในชีวิต มารู้ตัวอีกทีก็เมื่อตอนขับรถอยู่แล้วอยากจะเช็คเฟสบุ้คใจแทบขาด เพราะชีวิตมันจำเป็นต้องรู้ให้ได้ว่า มีใครมาไลค์การพูดจาจิกกัดสังคมของฉันมั้ย เวลาไปกินข้าวก็ต้องคอยหามุมถ่ายรูปและคิดแคปชั่นเจ๋งๆ เวลาคุยกับเพื่อนก็คอยหาประโยคเด็ดเอามาเล่าต่อให้คนอื่นฟัง แทนที่จะตั้งใจคุยกับเพื่อนจริงๆ สิ่งเหล่านี้มันค่อยๆเปลี่ยนแปลงตัวตนของฉันไปทีละเล็กทีละน้อย จนมาถึงวันที่ฉันตื่นขึ้นมาแล้วไม่ชอบตัวเองเอาซะเลย เลยปฏิวัติตัวเองครั้งใหญ่ด้วยการเลิกเล่นมันไปเลยละกัน deactivate ไปซะดื้อๆ ไม่บอกกล่าวผู้ใด Continue reading “ชีวิตที่ไร้เฟสบุ้ค”